บ่นไร้สาระ + tenipuri fiction: Song of estray =TexFu=
posted on 16 Nov 2007 17:29 by wolf-zaa in fictionต่อจากนี้จะเป็นการบ่น....ใครไม่อยากอ่านจะข้ามไปอ่านฟิคเลยก็ได้นะคะ.....
เบื่อโลก
เซ็งชีวิต
ไม่อยากคุยกับใคร อยากอยู่คนเดียว
ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร มันหดหู่ๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เมื่อเช้าก็ดีขึ้นอยู่หรอก แต่พอมาตอนบ่ายอะไรๆ มันก็กลับไปเป็นเหมือนเมื่อวาน
วันนี้เหมือนจะไม่สบาย....เพื่อนบอกว่าตัวอุ่นๆ ไม่รู้เพราะมือเพื่อนเย็นรึเปล่าเพราะแอร์มันเย็นน่าดู
มันไม่อยากทำอะไรเลย....แต่ก็ทนนั่งเรียนจนจบวันอยู่ดี
ไม่อยากคุยกับใครเลยด้วยซ้ำ....แต่ต่อหน้าเพื่อนก็แกล้งทำเป็นสนุกไป
ไม่ได้เบื่อเพื่อนหรอกนะ งานไม่ได้เยอะด้วย แต่มัน....มันเซ็งอ่ะ เข้าใจมั้ย? มองไปไหนมันก็เจ็บๆ หดหู่ๆ มืดๆ ทึมๆ ไปหมด หงุดหงิดยังไงไม่รู้ หงุดหงิดจนเก็บไว้ไม่ไหว เพื่อนยังถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า?
จะให้ตอบว่ายังไงล่ะ? ไม่รู้....ตอบไม่ได้.....รู้แค่ว่ามันไม่มีความสุข.....
ก็รู้นะว่าชีวิตเรามันสุขสบายกวาใครคนอื่นเขาหลายคน ไม่มีปัญหาทางบ้าน ทางโรงเรียน ไม่มีเลย
แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเป็นแบบนี้....
ไม่อยากเขียนฟิคต่อ ไม่อยากแต่งนิยายตัวเองต่อ
กลัวจะจบเศร้า
ไม่อยากวาดรูป....วาดออกมาแต่ละรูปบรรยากาศรูปดูเศร้าๆ ทั้งนั้น ไม่ก็โหดไปเลย
อยากระบายอารมณ์....อยากฟังเพลง....
เลยมาระบายอารมณ์ใส่ในนี้ ในบล็อกตัวเองนี่แหละ
อยากฟังเพลงแล้วร้องดังๆ อยากว้าก อยากกรี๊ดดังๆ
แต่ทำไม่ได้.....
ไม่รู้ทำไมทำไม่ได้ แต่ไม่กล้าทำ คงเพราะเกรงใจพี่ชายที่กำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้าม.4 อยู่ ถึงพี่จะไม่ได้อ่านหนังสือสอบก็ยังเกรงใจอยู่ดี....เพราะเราอายุน้อยที่สุดในบ้านล่ะมั้ง?
ใครมีเพลงบ้าง....? ช่วยเอามาแปะให้หน่อย....
ขอเพลงไทยนะ....เอาเศร้าๆ ทำนองสนุกๆ ช่างหัวมัน....ไม่อยากฟัง.....เพลงว้ากๆ ก็ได้....ว้ากแบบเศร้านะ อย่างเพลงคืนแห่งความเหงา...Retrospect
ทั้งๆ ที่หดหู่ยังงี้ก็ยังอยากจะทำอะไรให้มันเศร้าๆ ไปอีกนะเรา....
อยากฟังเพลงไทยเศร้าๆ ใครพอจะมีก็แปะให้หน่อยนะคะ....แปะแค่ชื่อเพลงก็ได้.....
ถือว่าช่วยเราละกัน....
ขอความหมายเศร้าๆ ก็พอค่ะ....อกหักรักคุดรักข้างเดียวอยากเกี่ยวคอตายใต้ต้นผักชีอะไรก็ได้....
ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก....ไม่ได้เครียดถึงขนาดอยากฆ่าตัวตาย....
แค่อยากร้องไห้ดังๆ....ไม่มีเหตุผล แค่อยากร้อง....
ไอ้อารมณ์แบบนี้เดี๋ยวก็หาย....เพราะเคยเจอเพื่อนเป็นแบบนี้มาแล้ว ไม่นานก็หายเอง
เดี๋ยวก็กลับเป็นเหมือนเดิม....ไม่ต้องสนหรอกค่ะ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
คงเพราะกำลังหดหู่(อย่างที่เขียนไปตอนต้น)
เลยขอ....แต่งฟิคสดมันตรงนี้แหละ คิดสดๆ ตอนที่พิมพ์นั่นแหละ....
แด่....แฟนๆ เทะฟู....นะคะ
...ยิ่งรักมากเท่าไร ก็ยิ่งเกลียดเท่านั้น...
...เหมือนกับที่ผมคิดกับเธอนั่นแหละ เทะสึกะ...
...เกลียดที่เธอไม่เคยบอกรักผมสักคำ...มีเพียงผมคนเดียวที่เป็นคนบอก...
...ความรู้สึกในใจเธอไม่เคยบอกมา มีแต่ผมที่เป็นฝ่ายบอกรักไป...
...ผมเกลียดเธอ เทะสึกะ...
...Song of Estray... =บทเพลงของคนหลงทาง=
Tezuka x Fuji
Author: The.wolF
ที่นี่ที่ไหน?
นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยเหลือบมองรอบกายที่เปลี่ยนไป เด็กหนุ่มหันมองไปรอบด้านอย่างงงงวย
ห้องที่ว่างเปล่า....
ว่างเปล่า ไม่มีแม้เครื่องเรือน...แม้ว่าสภาพห้องจะยังดูดีก็ตาม
และห้องนี้...ไร้ผู้คนเหมือนกับห้องในบ้านร้าง
เงียบ....เงียบจนเจ็บหู....มีเพียงเสียงหัวใจเต้นกับเสียงหายใจของเขาเอง....
ที่นี่คือที่ไหน?
วินาทีนั้นเองที่เสียงเพลงแผ่วเบาดังขึ้นอย่างไร้ต้นตอ ฟูจิเหลียวมองรอบกายหวังจะหาต้นกำเนิดเสียงเพลงนั้น หวังจะปิดเพลงนั้นให้เงียบไป
ไม่เอา...ไม่อยากฟังเพลงนี้....
เพลงที่ผมเคยร้องคู่กับเทะสึกะ....เพลงที่ผมเป็นคนแต่งเอง
เพลงที่ 'เคย' เป็นเพลงรักของเรา
ฟูจิเดินไปรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย เพราะบัดนี้เขาเริ่มรู้ดีแล้วว่าเขาไม่สามารถทำอะไรได้
ก็ในเมื่อ....ห้องห้องนี้ไม่มีอะไรเลย
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้ฟังเพลงนี้....
ฟูจิทรุดกายลงนั่งกับพื้น เอนหลังพิงผนังเย็นเยียบที่เล่นเอาสะดุ้งเมื่อสัมผัสแวบแรก
ร่างบางขยับเข้าชิดผนังอีกนิดหนึ่งจนชินกับความเย็น
นัยน์ตาสีฟ้าเหม่อลอย....
เพลงนี้...ที่ผมเป็นคนเลี่ยงจะไม่เปิด
เพลงนี้...ที่เธอเคยบอกให้เปิดสักที แต่ผมก็ไม่ยอมเปิด
เพราะอะไร?
เพราะแค่นี้น่ะหรือถึงได้เหลือตัวคนเดียว?
ไม่สิ....มันเป็นเพราะผมไม่ยอมเข้าใจเธอต่างหากสินะ...เทะสึกะ
ผมมันบ้าเอง ผิดเองที่ไม่เข้าใจ ไม่ยอมรับ
ก็รู้ทั้งรู้ว่าเธอเป็นคนแบบนี้ ก็รู้ดีว่าเธอไม่ชอบเอ่ยบอกความรู้สึกในใจ
คนเย็นชาอย่างเธอ....
แค่อยากได้ยินคำว่า 'รัก' สักคำจากเธอ มันทำให้ผมต้องหงุดหงิด
เหตุผลเพียงแค่นี้เอง ที่ทำให้ผมต้องทะเลาะกับเธอจนได้
รู้ดีแก่ใจว่าความรักไม่จำเป็นต้องแสดงออก เธอคิดว่ามันไม่จำเป็นหากใจตรงกัน -- เรื่องนั้นผมรู้ดี
แต่...จะช่วยย้ำให้มั่นใจไม่ได้สินะ....
เหตุผลบ้าๆ แค่นี้...ถึงกับกลายเป็นการทะเลาะใหญ่โต
นับแต่วันนั้นผมก็ไม่กล้าสู้หน้าเธอ
ผมกลัวเกินกว่าจะเข้าไปทักทายอย่างสดใสเช่นวันเก่า...
ส่วนเธอก็ไม่เข้ามา...ซ้ำยังเดินจากไป....
เทะสึกะ....
นัยน์ตาสีฟ้าหลุบลงต่ำ หวังซ่อนหยาดน้ำใสที่ไหลต้องแก้มเนียนอย่างห้ามไม่ได้ เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปาดน้ำตา แต่ยิ่งอยากหยุดเท่าไรมันก็ยิ่งไหลริน
เสียงเพลงยังคงบรรเลง แม้จะจบเพลงไปแล้วก็ยังซ้ำกลับมาที่ตอนต้นเพื่อบรรเลงทำนองหวานอีกครั้ง
ทำนองเพลงรัก...ที่กรีดหัวใจให้เจ็บปวด
เพลงที่ 'เคย' เป็นเพลงรักของเราสองคน
...อัจฉริยะฟูจิ ชูสึเกะ...
อัจฉริยะงั้นหรือ....? ไม่จริงหรอก มันไม่เหมาะกับผมเลยด้วยซ้ำ
ผมก็เป็นเพียงแค่คนโง่คนหนึ่ง...ที่ปล่อยให้คนสำคัญต้องเดินจากไป...
เป็นแค่คนโง่...ที่ทำร้ายคนรัก
ด้วยเหตุผลบ้าๆ เพียงแค่นั้น
เทะสึกะ....
...ผมรักเธอ...
ประตูห้องชมรมถูกเปิดออกช้าๆ ก่อนที่ร่างสูงของผู้มาใหม่จะชะงักกึกเมื่อเห็นว่าใครคนหนึ่งนั่งซุกอยู่ในมุมหนึ่งของห้องชมรมที่ไร้ผู้คน
คนเป็นกัปตันชมรมสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น
ฟูจิ ชูสึเกะ
คนสำคัญ...แต่เขาไม่เคยเอ่ยบอกแม้เพียงคำง่ายๆ ที่ว่ารัก
เป็นเหตุที่ทำให้ต้องทะเลาะกัน...จนล่วงเวลามาเป็นสัปดาห์ เขาก็ยังไม่ได้คุยกับฟูจิเลยสักคำ
เทะสึกะขยับเข้าใกล้ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมจิตใจสักพักก่อนตัดสินใจเสื้อคลุมตัวจริงของตนออกจากกระเป๋า ก่อนจะปล่อยมันลงให้ทาบลงบนร่างบาง ที่มานั่งหลับอยู่ในห้องเย็นๆ ในต้นฤดูหนาว
"เทะสึกะ..."
เสียงหวานพึมพำเบาๆ ทำเอาเจ้าของชื่อชะงักไปชั่ววูบ คิ้วเข้มขมวดเข้านิดหนึ่งเมื่อคนตรงหน้ายังคงหลับตาสนิทแบบไม่มีทีท่าว่าจะตื่น
"ผม...รักเธอ...."
ดวงหน้าคนฟังอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเอ่ยเบาที่กระซิบบอก คำเอ่ยหวานหู....ที่เขาไม่เคยตอบไป
เทะสึกะถอนหายใจเบา คงผิดที่เขาเองที่ไม่เคยบอกฟูจิไปเลยสักครั้งว่ารักมากมายแค่ไหน
ร่างสูงโน้มลงสัมผัสเบาที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน พร้อมคำกระซิบเบาที่ข้างหู
คำกระซิบที่ไม่เคยเอ่ยมาก่อน....
"...ฉันก็รักนาย..."
ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มนิด อาจไม่ได้ยิน....แต่หัวใจกลับสื่อถึงแล้วสินะ
...รอยยิ้มแบบนี้สิที่เหมาะกับนาย...
ร่างบางของเด็กหนุ่มอัจฉริยะยังคงนั่งซุกอยู่ที่มุมห้องชมรม แม้สัญญาณเข้าห้องเรียนจะดังแล้วก็ตาม...
คงอีกนานกว่าเขาจะตื่น....
...เมื่อใดที่ตื่น คงจะได้เห็นเสื้อคลุมของใครคนหนึ่งที่ใหญ่กว่าตัวห่มอยู่บนร่างเขา...กับแผ่นกระดาษเล็ก
'...คืนนี้...มาค้างบ้านฉันมั้ย...?'
END.
ก่อนจาก...เครดิตไอเดียฟิค....
เพลงของคนโง่
จนความไว้ใจฉันเปลี่ยน ไม่เหมือนอย่างเคย
คืนไหนก็มีแต่ภาพเธอวนเวียนไม่ห่าง
ตอกและฟังอีกซ้ำๆ ให้เจ็บกว่านี้
ปิดตายขังทั้งน้ำตา จะโอดจะล้าไปทั้งหัวใจ
ทรมาน เมื่อเธอได้ร้างลา โปรดกลับมาสักทีเถอะ
"คนโง่ที่ทอดทิ้งเธอ....."
ปล. ไม่ได้อกหักแต่อย่างใด เพราะกะจะขึ้นคาน - -+ หึหึ
Edit.
มาแก้ฟิคตามที่ช่วยกันเม้นต์ค่ะ ^^
เอ้อ วูล์ฟไม่ว่าหรอกค่ะถ้าจะวิจารณ์ ก็นะ วูล์ฟก็เป็น จะคันปากอยากวิจารณ์ถ้าเจอคนแบบไม่ยอมรับคำติ 55+
(เป็นคนยังงี้เองสินะ - -+)
ลดการใช้จุดลงหน่อย ใส่เยอะยังกะจะวางไข่แน่ะ ดูๆไปบางครั้งมันก็เกะกะลูกตาได้น่ะนะ
ตอนที่ฟูจิอยู่ในห้องครั้งแรก นึกว่าจะบอกว่าเป็นหนึ่งในสี่ห้องในหัวใจซะอีก 555+
[คนโง่ที่ทอดทิ้งเธอ
ทรมาน เมื่อเธอได้ร้างลา โปรดกลับมาสักทีเถอะ ]<<<
อ่านถึงนี่แล้วขำอย่างไร้สาเหตุ... ฟุๆๆๆๆ
(ตอนที่เทะเอาเสื้อคลุมให้ แอบคิดในใจว่าต้องมีผีลุกแล้วลากเทะไปมุมห้องแล้วปล้ำด้วยตัวเองแหงๆ)
โดยรวมแล้ว เรื่องนี้ฟูจิไม่เหมือนฟูจิ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอก เพราะเดิมทีฟูจิก็เ็ป็นคาแรกเตอร์ที่เขียนยากอยู่แล้วน่ะนะ เทะเหมือนเทะดีแข็งๆบื้อๆ แต่อบอุ่นมิใช่นั้น =////=
อยากจะวิจารณ์...วิจารณ์ไปแล้วด้วย และหวังว่าคนนี้คงจะไม่ได้"ห้ามว่าอะไร"กับฟิคเรื่องนี้เพียงเพราะว่ามันเป็นฟิคสดนะ ^^
(เคยเจอพวกลงฟิคสดแล้วเขียนว่าห้ามวิจารณ์ ห้ามว่ามาน่ะ แบบนั้นยิ่งเห็นก็ยิ่งคันปาก..หึๆ)
#1 By แมลงปอยิ้ม @ DOUBLE PURI on 2007-11-16 21:27