+[ The.wolF ]+

ยะโฮ่ย~ สวัสดีพี่น้องชาวโลก

อยากจะบอกว่า...ถ้าไม่ได้เข้าบล็อกคนอื่นนี่...คงจำไม่ได้แล้วล่ะนะว่าวันนี้เป็นวันอะไร...

Christmas Eve ไงล่า ฮี่-- ก็วันเกิด เอจิเซ็น เรียวมะ น่ะสิ...

ลืมไปแล้วนะเนี่ย *หัวเราะ*

เอ้า สุขสันต์วันเกิดนะ~

เฮ่ย...อุตส่าห์ลดตัวมาแฮปปี้เบิร์ทเดย์ให้แกแล้วนะเฟ้ย เจ้าเปี๊ยก ทำไมมองกันสายตาขวางเยี่ยงนั้น...

เอาเถอะ ไงๆ ก็ขอให้เสะสูงขึ้นนะ ซักครึ่งเซนฯก็ยังดี

ขอให้มีความสุขมากๆ กับอีโม่นะ

ขอให้แข่งชนะเรื่อยๆ แต่จำไว้ ผู้ชนะคือเฮียวเท!!!

ขอให้ขี้เก๊กน้อยลงหน่อย หัดยิ้มซะมั่ง เดี๋ยวจะกลายเป็นแบบบุโจวชมรมนะจ๊ะ *โดนแฟนๆเทะรุมถีบ*

พอดีมันกะทันหันไปหน่อย ลืมไปว่าวันนี้มันวันเกิดแกนะ(ไอ้)เจ้าเปี๊ยกเอจิเซ็น เลยไม่มีอะไรจะให้ ฮะๆๆ อย่ามองกันอย่างนั้นสิ ^^+ ไงๆ ชั้นก็ไม่ได้ชอบแกเป็นพิเศษนี่หว่า(อ้าว) ถึงจะเคยชอบก็เหอะ...ตอนนั้นชั้นหลงผิดไปจริงๆ หึหึหึ

(แน่ใจนะว่านี่อวยพร? ฮะๆๆ Ctrl + a โลด เอิ๊กส์)

--------------------

ของแถม *-* ฟิคสด ถือซะว่าเป็นของขวัญวันเกิดละกันนะ

Christmas Eve

=Momo x Ryoma=

Author : The.wolF

หิมะโปรยปรายลงจากฟากฟ้า เด็กหนุ่มร่างเล็กแทบจะปลิวตามลมแรงที่พัดวูบ เศษหิมะปลิวกระทบใบหน้าขาว เส้นผมสีเข้มไหวตามแรงลมเย็นจัดที่แทบจะเฉือนเนื้อ ทั้งๆ ที่หลบซ่อนเข้าใต้เสื้อนักเรียนแล้วแท้ๆ

เอจิเซ็น เรียวมะเหลือบสายตามองไปยังอาคารเรียนสีขาวเบื้องหน้า ความจริงแล้ววันนี้เขาไม่อยากมาที่นี่ด้วยซ้ำ แต่เหตุผลที่ยังทำให้เขามาถึงที่นี่มีเพียงเหตุผลเดียว

มันเป็นเหตุผลน่าอายที่คิดทีไรก็แทบจะแทรกแผ่นดินหนี

เอจิเซ็นถอนหายใจเบา ไอสีขาวลอยฟุ้งในอากาศ ความหนาวเย็นในคืนคริสต์มาสอีฟแบบนี้มันช่างชวนหลับซะเหลือเกิน

"โฮ่ย~ เจ้าเปี๊ยก~"

น้ำเสียงร่าเริงที่ได้ยินจนคุ้นหูดังขึ้นไม่ห่าง เอจิเซ็นหันไปมองรุ่นพี่ผมสีแดงคนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนที่จะหันหลังกลับอย่างไม่ใส่ใจ เล่นเอาคนอย่างคิคุมารุอยากจะกระโดดเข้าไปเอาแรคเก็ตฟาดหัวรุ่นน้องคนนั้นอย่างสุดแสน โออิชิที่เห็นท่าไม่ค่อยดีถึงได้รีบล็อกแขนเพื่อนซี้เอาไว้

"โออิชี้~ ปล่อยชั้นnya~" คิคุมารุดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน(?)ของโออิชิอย่างเอาเป็นเอาตาย ("ชั้นจะฟาดหัวเจ้าเปี๊ยกนั่นnya~ เจ้าเด็กใจร้าย~ บู่~")

"เหอะน่า นายก็รู้จักเอจิเซ็นไม่ใช่รึไง?" โออิชิถามยิ้มๆ พลางลูบหัวสัตว์เลี้ยงประจำชมรมที่กำลังทำหน้ามุ่ย "เฮ้ เอจิเซ็น!!"

เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อหันขวับพร้อมใบหน้าเป็นเชิงถาม

"เอ้า ของขวัญวันเกิด" โออิชิยื่นกล่องของขวัญเล็กๆ ให้ เอจิเซ็นเลิกคิ้วนิดแต่ก็รับมาแต่โดยดี

"โฮ่ย~ ส่วนของชั้นรวมกับโออิชิแล้วnya~ (ช่วงนี้กระเป๋าเงินชั้นกำลังกรอบๆน่ะ)" คิคุมารุขยี้หัวรุ่นน้องเล่น ทำเอาอีกสองคนปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

"...ขอบคุณฮะ"

เด็กหนุ่มเอ่ยสั้นๆ พลางหันหลังกลับ มือข้างหนึ่งยัดกล่องของขวัญลงกระเป๋า ก่อนที่จะดึงปีกหมวกลงซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้า

นานแค่ไหนแล้ว...ที่ไม่มีคนอื่นนอกจากครอบครัวจำวันเกิดเขาได้...

แล้วคนๆ นั้น...จะจำได้ไหมนะ?

--------

"เอจิเซ็น"

"ครับกัปตัน?" เอจิเซ็นเลิกคิ้ว อย่าบอกนะว่าวันที่อากาศหนาวๆ แบบนี้ก็ต้องซ้อมน่ะ?

ความคิดที่แสนจะทารุณหัวใจพังทลายลงเมื่อเทะสึกะยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้ คนรับได้แต่กะพริบตาปริบๆ อย่างงงวย

"ฟูจิฝากมาให้เป็นของขวัญวันเกิด"

"...แล้วกัปตันไม่มีให้เหรอฮะ?"

"ถ้าอยากได้ก็..." เทะสึกะขยับแว่นนิดหนึ่งก่อนส่งกระดาษสองสามแผ่นให้ ทันใดนั้นเองที่นัยน์ตาสีฮาเซลของเอจิเซ็นต้องเบิ่งกว้างเมื่ออ่านหัวกระดาษแผ่นแรก

หา?! ตารางซ้อมพิเศษ!?!!

"ฮะๆๆ ล้อเล่นน่ะ" อัจฉริยะแห่งเซชุนหัวเราะขบขัน ทำเอาเอจิเซ็นเกือบสะดุ้งเพราะจู่ๆ ก็โผล่มาแบบไม่ให้รู้ตัว

"ไม่อยากจะเชื่อว่าเทะสึกะจะทำตามที่ผมบอกจริงๆ ฮะๆๆ" ฟูจิหัวเราะพลางมองกัปตันชมรมที่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น

...ถ้าไม่ใช่นายขอชั้นก็ไม่ยอมทำหรอก ฟูจิ

"เอ้า อันนี้ต่างหากที่เทะสึกะจะให้เธอน่ะ" ฟูจิส่งนาฬิกาข้อมือให้คนเป็นรุ่นน้องก่อนเอ่ยเสริมเบาๆ "หึหึ ของขวัญแบบที่คนแก่ๆ เขาให้เลยใช่ไหมล่ะ?"

"ฟูจิ" คนถูกแหย่เอ่ยปรามอย่างไม่คิดจริงจังนัก

"ไง ไม่คิดจะขอบคุณหน่อยเหรอ?" ฟูจิถามอย่างไม่ใส่ใจคนข้างๆ

"...ก็ได้ฮะ" เอจิเซ็นพึมพำ "ขอบคุณครับ"

--------

เอจิเซ็นเหลือบมองของขวัญในกระเป๋าอย่างเหนื่อยใจ นาฬิกาข้อมือจากเทะสึกะบุโจว หนังสือจากรุ่นพี่ฟูจิ กล่องของขวัญสองกล่องที่ยังไม่ได้เปิดจากรุ่นพี่โออิชิ รุ่นพี่คิคุมารุ แล้วก็คุณทากะ สุดท้ายเป็นของขวัญอันน่าสะพรึงกลัวที่สุด...กระป๋องน้ำผักแบบใหม่ของรุ่นพี่อินุอิ ที่เขาคิดว่าจะต้องรีบๆ ทิ้งมันไปก่อนที่เขาจะหยิบมันขึ้นมาแทนที่จะเป็นกระป๋องแฟนต้า

แต่ก็ไม่มีวี่แววว่า 'ใครคนนั้น' จะจำวันเกิดเขาได้

คนที่เขาเฝ้ามองทั้งวัน คนที่เขาอยากจะพูดคุยมากที่สุด คนที่เขาอยากจะให้จำวันนี้ได้...

รุ่นพี่จำวันวันนี้ไม่ได้จริงๆ เหรอฮะ?

คำถามที่ถามตัวเองอย่างน้อยใจ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะอยากได้อะไรสักอย่างจากใครสักคนเป็นพิเศษ ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าตัวเองจะต้องการเขาคนนั้นมากมายขนาดนี้

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เขานั่งมองออกไปนอกหน้าต่างแทบทั้งวัน มีเพียงช่วงชมรมกับช่วงพักกลางวันที่เขาใฝ่ฝัน เพราะมันเป็นเวลาที่เขาอาจจะได้เจอคนที่กำลังรอ

เขาเจอ...แต่ใครคนนั้นกลับไม่ได้เหลียวมามองด้วยซ้ำไป

ผมมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอฮะรุ่นพี่?

เอจิเซ็นหลุบตาลงต่ำพลางขยับปีกหมวกลงมาบังใบหน้า ร่างบางขยับเดินออกนอกโรงเรียนเหม่อลอย

เขาแทบไม่ได้เดินกลับคนเดียวเลยตั้งแต่ที่เจอคนคนนั้น

"เฮ้ เอจิเซ็น ขึ้นมามั้ย?"

เสียงห้าวคุ้นเคยดังขึ้นไม่ห่างนัก แต่เป็นเสียงที่ทำให้เขาต้องรีบหันไปมอง

"รุ่นพี่โมโมะ..."

เอจิเซ็นพึมพำเบาๆ พลางซ่อนความยินดีเอาไว้ในใจ ก่อนที่จะเดินเข้าไปซ้อนท้ายจักรยานของรุ่นพี่

"เอ้านี่" โมโมะยื่นกระป๋องน้ำแฟนต้ารสองุ่นให้ เอจิเซ็นรับมาอย่างสงสัย

"นี่...?"

"สุขสันต์วันเกิด"

........

"รุ่นพี่โมโมะครับ"

"หืม?" คนถูกเรียกถามพลางปั่นจักรยานไปตามทาง

"นี่น่ะเหรอครับของขวัญที่เขาให้ 'คนพิเศษ' กันน่ะ?"

เอี๊ยดด---

จักรยานหยุดกึก ก่อนที่คนตัวสูงกว่าจะเอ่ยถามเหมือนได้ยินไม่ชัด

"เมื่อ...เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?"

"ก็...ปกติเขาให้ของขวัญแบบนี้กับคนพิเศษกันเหรอครับ?" เอจิเซ็นถามซ้ำ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

โมโมะเบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจน่าดูที่จู่ๆ ก็ได้รับคำถามที่คาดไม่ถึงเช่นนี้

ก็จริงอยู่ที่เจ้านี่เป็นคนพิเศษสำหรับเขา แต่...แต่...

โมโมะหันกลับไปมอง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปดึงตัวรุ่นน้องให้เข้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน

"ร...รุ่นพี่โมโมะ??"

"ตัวก็ไม่ร้อนนี่หว่า...นี่นายกินยาไม่เขย่าขวดมาใช่มั้ยเอจิเซ็น?"

"หมายความว่าไงครับ" เอจิเซ็นถามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ ใบหน้าขาวๆ ขึ้นสีจางๆ

"นี่ชั้นต้องพานายไปหาหมอรึเปล่าเนี่ย?"

"ผมสบายดีน่า"

"แน่ใจนะ?"

"แหงล่ะ" เอจิเซ็นขมวดคิ้ว "ทำไมครับ? ผมพูดอะไรผิดไปรึไง?"

"...เปล่า"

แค่กำลังนึกว่าทำไมวันนี้นายน่ารักผิดปกติ...

"งั้นก็ปั่นจักรยานต่อไปสิฮะรุ่นพี่"

โมโมะถอนหายใจเบาแต่ก็ยอมทำตาม เด็กหนุ่มผู้ซ้อนท้ายขยับรอยยิ้มบางพลางมองคนเบื้องหน้า คนที่พิเศษที่สุดสำหรับเขา เอจิเซ็น เรียวมะ คนนี้

--------

"เอ้า ถึงแล้ว"

เอจิเซ็นกระโดดลงจากจักรยานตามคำบอกของโมโมะ แต่ก่อนที่จะได้ถีบจักรยานออกจากที่นั่น มือเล็กข้างหนึ่งก็จับหมับเข้าที่แขน

"รุ่นพี่โมโมะ..."

"อะไร?"

"คือ..." เอจิเซ็นเบือนสายตาหนีไปทางอื่น แต่กลับขยับเข้าไปใกล้ก่อนกระซิบเบา

"คืนนี้...อยู่ค้างบ้านผมได้มั้ย?"

นัยน์ตาคนถูกถามเบิ่งกว้างอย่างคาดไม่ถึง โมโมะมองเอจิเซ็นที่หน้าตาแดงก่ำอย่างนึกขันแวบหนึ่งก่อนขยี้ผมรุ่นน้องอย่างเอ็นดูแทนคำตอบ 

...............

ชั้นไม่มีอะไรมากที่จะให้นาย สิ่งที่ชั้นให้นายได้คงมีเพียงแค่นี้...

"...สุขสันต์วันเกิดนะเอจิเซ็น..."

..................

"ขอบคุณครับรุ่นพี่โมโมะ"

End.

*วิ่งหนีจากไป*