+[ The.wolF ]+

ดาดฟ้าโรงเรียน

ฮิบาริยืนนิ่งอยู่เพียงคนเดียว มือเรียวจับซี่ตาข่ายเหล็กที่ถี่สานไว้ นัยน์ตามองลอดไปด้านล่างอย่างเหม่อลอย

“เคียวยะ”

เสียงทุ้มแสนคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง ฮิบาริไหวตัวนิดหากไม่ได้พูดอะไร เขาเหลือบมองดีโน่แวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไป ร่างสูงยิ้มบางก่อนจะเดินเข้าไปยืนข้างๆ

“มาอยู่นี่เอง” ดีโน่หันไปยิ้มให้ “มาทำอะไรคนเดียวที่นี่ล่ะ”

“ไม่ใช่เรื่องของแก”

คำตอบห้วนสั้น หากแต่คนฟังกลับชินเสียแล้วกับนิสัยของเด็กหนุ่มข้างกาย สายลมเย็นแผ่วพัดมาระใบหน้า ดีโน่ยังคงแย้มรอยยิ้มพลางทอดสายตามองไปที่ฟากฟ้าเบื้องหน้า

...เมฆสีขาวไร้รอยยิ้มลอยเรื่อยบนนภา...
...เมฆที่มีธุระมากมาย ทั้งสร้างฝน สร้างหิมะ ทั้งคอยบดบังแสงอาทิตย์ไม่ให้ร้อนเกินไป...
...เมฆที่เย็นชา...และอ้างว้าง...  

“งานของกรรมการนักเรียนเหนื่อยมากเหรอ”

ดีโน่เอ่ยถามทำลายความเงียบ ฮิบาริมุ่นคิ้วนิดพลางหันหน้ากลับมามอง เจ้าตัวลอบถอนหายใจเบาก่อนจะหันกลับไปตามเดิมโดยไม่คิดจะตอบคำถาม

“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”

ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาจะไม่ตอบ แล้วจะถามทำไม... ฮิบาริได้เพียงคิด นัยน์ตาเรียวยังคงเหม่อมองเบื้องหน้าอย่างไม่คิดใส่ใจจะหันกลับไปมอง

“...ยิ้มอยู่ได้ไม่เมื่อยรึไง”

ร่างบางเอ่ยตอบไม่ตรงคำถาม ซ้ำยังถามกลับเสียด้วยซ้ำ หากแต่เรียกรอยยิ้มกว้างกว่าเดิมบนใบหน้าของคนฟังได้อย่างดี ดีโน่หัวเราะหึหึ

“แล้วเคียวยะทำหน้าเครียดอยู่อย่างนั้นไม่เมื่อยบ้างเหรอ”

“แก...”

ฮิบาริหันกลับไปมองตาขวาง ในใจนึกว่าจะท้ามันสู้ซะตรงนี้เลยดีไหม ดีโน่หัวเราะก่อนจะยกมือขึ้นโอบไหล่คนอายุน้อยกว่าอย่างไม่เกรงกลัว

“เอาน่า วันนี้อย่าเพิ่งเลยดีกว่านะ ฉันอุตส่าห์มีเวลาพักแล้วแท้ๆ”

“เฮอะ”

“ฉันน่ะ ยิ้มอย่างนี้ไม่เมื่อยหรอก” ดีโน่เอ่ยขึ้นลอยๆ “สำหรับเคียวยะ มันอาจน่าเบื่อนะที่เห็นฉันยิ้มอยู่อย่างนี้เสมอ”

“รู้ตัวนี่”

“เพียงแต่...ฉันไม่เสียใจเลยนะที่ยิ้มได้อย่างนี้น่ะ” ดีโน่หัวเราะเบา “เหตุผลที่ทำให้ฉันยิ้ม ไม่ว่าจะเป็นอะไร ถ้าฉันยิ้มได้ ก็ไม่เห็นจะน่ากลัวอะไรตรงไหนเลย”

คำพูดของร่างสูงกว่าทำเอาฮิบาริชะงักไป 

เฮือก!

คำตอบเดียว ง่าย สั้น และชัดเจนพอกัน แต่เล่นเอาดีโน่ถึงกับสะดุ้งโหยง แขนแกร่งโอบร่างบางแน่นเข้าราวกับกลัวว่าเขาจะคว้าทอนฟาแล้วลงจากตึกไปขย้ำพวกนั้น

“เว้นเรื่องงานไว้สักวันเถอะนะ” ดีโน่ยิ้มให้แห้งๆ แม้แต่สถานการณ์แบบนี้ก็ยังยิ้ม...ยิ้มอะไรนักนะ ฮิบาริพึมพำคำถามในใจไม่รู้จักจบสิ้น

“ลองมองไปอีกทีสิ มองดีๆ แล้วคิดดู...เห็นอะไรบ้าง”

“ก็ปกติ” ฮิบาริตอบเรียบๆ “ท้องฟ้า บ้านเรือน มีอะไรอีก”

“แสดงว่าเคียวยะยังไม่เห็นสินะ...”

คิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นแทนคำตอบ บ่งชัดว่าเจ้าตัวยังคงไม่เข้าใจ

“ทุกอย่างบนโลกไม่ว่าที่ไหน ก็มีเรื่องให้น่ายิ้มทั้งนั้นแหละ” ดีโน่เอ่ยช้าๆ “แค่มองสิ่งรอบกายแล้วลองยิ้มดูสักครั้ง แค่นั้นเอง”

“พูดเหมือนง่ายนี่” ฮิบาริเลิกคิ้ว

“ที่ให้ยิ้ม ฉันอยากให้ยิ้มแบบที่ไม่ใช่ยิ้มอย่างพอใจตอนที่เพิ่งทำร้ายใคร ไม่ใช่ยิ้มเย้ยหยันดูถูกใคร แต่ยิ้มอย่างที่ออกมาจากใจ...” มือใหญ่อีกข้างชี้ที่หน้าอกซ้ายของตน “ยิ้มอย่างมีความสุข...ฉันอยากเห็นรอยยิ้มแบบนั้นบนใบหน้าของเคียวยะ”

“พูดเหมือนจะง่าย...” ฮิบาริเอ่ยซ้ำพลางมองไปด้านหน้า เขาไม่เห็นอะไรที่น่ายินดีหรือสมควรยิ้มเลยสักอย่าง ทุกอย่างก็เป็นเหมือนเดิมเช่นทุกวัน ดีโน่พยักหน้าช้าๆ ก่อนเอ่ย


“แล้วความรู้สึกล่ะ”


ฮิบาริหันกลับไปมอง คิ้วเรียวมุ่นหนักขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่เข้าใจคำพูด – ไม่มีใครเคยพูดกับเขาแบบนี้ ไม่เคยมีใครใช้คำพูดที่เหมือนจะแนะนำกับน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้กับเขา...

“หมายความว่ายังไง” ฮิบาริพึมพำคำถาม

“ถ้าเคียวยะมองไม่เห็นอะไรที่คู่ควรกับรอยยิ้มนั่น ทำไมไม่ลองหลับตาแล้วยิ้มดูสักครั้งล่ะ” ดีโน่เงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้า “หลับตาแล้วนึกภาพสิ่งที่จะทำให้ยิ้มออกสิ สิ่งที่ทำให้อบอุ่น สิ่งที่อ่อนโยน หรืออะไรก็ได้ที่รักมากๆ บางทีสิ่งนั้นอาจช่วยได้นะ”

...สิ่งที่ทำให้อบอุ่น สิ่งที่อ่อนโยน...
...ในตอนนี้เขานึกออกเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น... 

“...แล้วอะไรที่นายนึกถึงแล้วยิ้มได้”

ฮิบาริหลับตาลงพลางเอ่ยถาม แต่เพราะเปลือกตาบางที่ปิดสนิททำให้เขาไม่ได้เห็น...รอยยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้เขาเพียงผู้เดียว และไม่คิดจะมอบให้ใคร

ดีโน่โน้มเข้าไปใกล้ร่างบางช้าๆ ก่อนจะกระซิบเบาที่ข้างหู

“คนที่ฉันรัก”

“ใครกัน...” ฮิบาริพึมพำถาม ใครกันคือคนที่หมอนี่รัก เขาเหมือนจะรู้ หากกลับนึกไม่ออก

“ไม่รู้จริงๆ หรือ”