+[ The.wolF ]+

ช่วงนี้อัพบล็อกฉลองวันเกิดอย่างเดียวเลยนะเนี่ย 555+

---------------------

Title: HBD Rokudou Mukuro

Pairing: 6927

Rate: PG-13

Author: The.wolF

...มาถึงแล้วสินะ...

...วันที่ผมเกลียดที่สุด... 

วันที่ผู้คนชอบเฉลิมฉลองกัน

จะวันวาเลนไทน์ ไวท์เดย์ อีสเตอร์ คริสต์มาส ปีใหม่...

ผมไม่ชอบทั้งนั้น

ที่ผมเกลียดที่สุดคงเป็นวาเลนไทน์กับคริสต์มาส

เป็นวันที่ทุกคนมอบรักให้แก่กัน

และเป็นเพียงแค่วันเกิดของใครคนหนึ่งเท่านั้น

แค่วันเกิดของคนคนเดียว แต่ฉลองกันทั่วประเทศ...ทั่วโลก...ทั้งที่วันเกิดเป็นสิ่งที่น่าชิงชังที่สุดแท้ๆ

ผมเกลียดวันเกิด

มันผ่านเข้ามาในชีวิตผมทุกปีนับแต่ลืมตามองพิภพน่าเกลียดชังแห่งนี้

มันเป็นสิ่งที่บางคนบอกว่าพระเจ้าประทานให้

แต่สำหรับผมมันเป็นแค่วันที่ทำให้เราต้องเกิดมาในพิภพที่น่ากลัวที่สุด

เป็นพิภพที่ผมเกลียดที่สุดในบรรดาทั้งหกภพ

...พิภพมนุษย์...

.

ร่างสูงเดินไปตามพื้นถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน นานครั้งเขาจะได้ออกมามีตัวตนแบบนี้ นัยน์ตาสองสีเหลือบมองผู้คนรอบกาย รอยยิ้มเหยียดหยามยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้า

ก็ยังคง...เหมือนเดิม...

โลกใบนี้ยังคงน่าชิงชังไม่เปลี่ยนแปลง

มุคุโร่ส่ายหัวเบาๆ พลางเดินไปอย่างไร้จุดหมาย พยายามมองข้ามใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนหลายๆ คนที่เดินสวนมา

เกลียดนัก...รอยยิ้มแบบนี้

รอยยิ้มที่มีความสุขบนโลกที่แสนเลวร้าย

มันเป็นสิ่งที่น่าชิงชังที่สุด

หรือว่า...

สิ่งที่น่าชิงชังที่สุด...

จะเป็นรอยยิ้มที่ดูถูกโลกของเขากันแน่นะ?

หรือสิ่งที่น่าชิงชังที่สุดจะเป็นรอยยิ้มหลอกลวงของเขากันแน่นะ? 

ไม่เคยถามคำถามนี้กับตัวเองเลยสักครั้ง ทำไมกันนะ?

เพราะคิดว่าความหลอกลวงเหมาะสมกับโลกมนุษย์แสนเลวร้ายนี่ที่สุดแล้ว?

เพราะคิดว่ารอยยิ้มยินดีไม่คู่ควรกับสิ่งเน่าเหม็นอย่างโลกใบนี้?

เพราะคิดว่า...เขาทำถูกแล้ว...? 

ความคิดเปลี่ยนไป เมื่อได้แสงสว่างจากใครบางคน

ตั้งแต่โดนชำระล้างในครานั้น

ผู้ชำระไม่ใช่วรุณอย่างที่ควรจะเป็น

หากเป็นท้องนภา

นภาที่ไม่เพียงเอาชนะสายหมอก แต่กลับชำระล้างความมืดมิดแสนขุ่นมัวไปด้วย

...รึเปล่านะ?

ไฟที่นภาส่งมาเพื่อชำระล้าง

แสงสว่างที่ฟ้ามอบให้

ชำระล้างสายหมอกให้หายขุ่นมัวได้จริงหรือเปล่านะ...? 

หากไม่ขุ่นมัว หากไม่ทำให้ฟ้ามืดหม่น

นั่นย่อมไม่ใช่สายหมอก

แล้วอะไรที่ท้องนภาพยายามจะทำ?

สายหมอกคือการหลอกลวงที่ไม่อาจจับต้องได้

แต่ทำไมท้องนภาถึงเชื่อใจ?

ทำไมถึงยอมวางใจ จนยอมให้เป็นถึงหนึ่งในหกคนที่ใกล้ชิดที่สุด?

ผมตอบคำถามนี้ไม่ได้รวมไปถึงคำถามที่ว่า...เมื่อผมเห็นใบหน้าแสนเศร้าของฟากฟ้านั่น

ทำไม...ถึงได้รู้สึกผิด?

ทั้งที่ชาชินกับความชั่วร้าย

ทั้งที่จมปลักอยู่กับสิ่งแสนโสโครกมานานจนจำไม่ได้

เป็นครั้งแรก...ที่รู้สึกผิดได้ขนาดนี้ 

ในตอนแรก ผมอยากทำลายฟากฟ้า

แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าท้องฟ้ายิ่งใหญ่และบริสุทธิ์เกินกว่าใครจะแปดเปื้อนได้

แต่ก็ยังฝืนจะทำ

จนบัดนี้ กลายเป็นฟากฟ้าที่ทำลายผมเอง

ทำลายความเกลียดชังที่ผมเคยมีให้ต่อนภา

นภาที่แสนดี ใสซื่อ บริสุทธิ์ แข็งแกร่ง อ่อนโยน ยิ่งใหญ่...

นภาที่ดีจนน่าคลื่นไส้

แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นผมเสียเองที่หลงใหลในท้องนภานั้น 

มุคุโร่ถอนหายใจยาว ทั้งที่ตอนแรกเขาแค่คิดถึงเรื่องวันเกิดของตัวเองแค่นั้น แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นคิดถึงวองโกเล่เสียแล้ว

เรื่องนี้โทษใครไม่ได้...นอกจากซาวาดะ อิเอมิสึ

นัยน์ตาสองสีปรือลง ในใจหวนนึกถึงอดีตที่ผ่านมา...

.

“ฉันอยากจะให้เธอช่วยเป็นผู้พิทักษ์แห่งหมอกของสึนะ...” ชายร่างสูงในชุดสูทเอ่ยกล่าว “โรคุโด มุคุโร่”

“หืม...?” เขาส่งเสียงเหมือนจะถาม เสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้แหบพร่าหรือทุ้มต่ำเช่นเก่า หากหวานใสแบบเด็กผู้หญิง เหตุผลไม่ใช่อะไร แต่เพราะเขาตอนนี้อยู่ในร่างของนากิ...ไม่สิ โดคุโร โครม

“แน่ใจนะครับ?” เด็กสาวยิ้ม

“แน่ใจ” ร่างสูงพ่นลมเบาๆ “เธอถามฉันมาเกือบสิบรอบแล้ว และฉันจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย”

“คึหึหึหึ” มุคุโร่ในร่างเด็กสาวหัวเราะ เสียงหัวเราะฟังเหยียดหยาม “รู้ไม่ใช่หรือครับว่าผมเคยคิดจะครอบครองร่างของลูกคุณน่ะ”

“...รู้สิ”

“หึ เป็นการไว้ใจที่ไม่เข้าท่าเอาซะเลยนะครับ” ร่างเล็กส่ายหัวเบาๆ “ไม่กลัวผมจะทำร้ายวองโกเล่หรือไงครับ?”

“ทำร้ายสึนะงั้นหรือ...?” อิเอมิสึทวนคำช้าๆ ก่อนที่จะคลี่ยิ้มแล้วส่ายหัว “นายไม่ทำมันอีกหรอก”

“คุณจะรู้ได้ยังไงครับ” คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างสงสัย ใบหน้าหวานยังคงยิ้ม “ผมน่ะมันพวกโลภมากซะด้วยสิ คุณก็น่าจะรู้นะว่าผมมันพวกเชื่อถือไม่ได้”

“ฉันยอมรับว่าเธอน่ะ จับตัวยากยิ่งกว่าภาพลวงตาซะอีก” อิเอมิสึว่า “แต่แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ฉันมั่นใจ...”

“เห...?”

“...เธอไม่คิดจะทำร้ายสึนะอีกแล้ว ฉันรู้”

“นี่คุณ...” “แล้วเธอจะเข้าใจว่าฉันไม่ได้คิดผิด โรคุโด มุคุโร่” ร่างสูงยิ้มนิด “ถือซะว่าเป็นของขวัญที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงตอนนี้แล้วกัน เพราะลูกของฉันขาดคนแบบเธอไม่ได้หรอก”

.

หึ พ่อยังไง ลูกก็ยังงั้น

ลางสังหรณ์แม่นยำกันซะจริง

คนหนึ่งก็มองภาพลวงตาของผมออก

แถมยังสัมผัสได้ถึงตัวตนของผม ว่าไหนคือร่างจริง ไหนคือผู้ที่ผมสิงอยู่

ส่วนอีกคน...ก็มองเห็นอีกเหมือนกัน

รู้สินะครับ ว่าท้องนภาลูกคุณชำระความคิดที่จะทำลายไปหมดแล้ว

เหลือเพียง...อีกหนึ่งความรู้สึก

ความรู้สึกที่ผมยังอยากเก็บไว้...คนเดียว... 

“...ถือซะว่าเป็นของขวัญที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงตอนนี้แล้วกันเพราะลูกของฉันขาดคนแบบเธอไม่ได้หรอก...” 

คึหึหึ ขาดไม่ได้หรือครับ...?

น่าขันสิ้นดี 

มุคุโร่ส่ายหัวเบาๆ พลางขยับรอยยิ้มเป็นครั้งแรกของวันนี้ แม้นั่นจะเป็นรอยยิ้มที่แสนเสแสร้งก็ตาม 

วองโกเล่น่ะ มีความสุขดีที่ไม่มีผมครับ

ตรงนี้แหละนะที่ลางสังหรณ์ของคุณผิดพลาด 

จริงสิ...ของขวัญงั้นหรือ...

วันเกิด...เป็นวันที่ผมควรจะได้รับของขวัญสินะ...?

ถึงมันจะฟังงี่เง่า แต่ก็เป็นธรรมเนียมที่ทุกคนบนโลกถือกัน

ให้ของขวัญ...ในวันที่โสมมที่สุดวันที่ได้ลืมตาบนโลกใบนี้

ของขวัญจากจิคุสะและเคน คือการไม่ให้อะไรเลย

เพราะทั้งสองคนรู้ว่าผมเกลียดสิ่งที่เรียกว่าวันเกิด

ของขวัญจากโครม คือการที่ผมได้ออกมาเดินเล่นแบบนี้

ของขวัญจากรุ่นพี่ลันเชีย คือสายตาที่อ่อนโยนลงนิดหนึ่งจนดูไม่ออก

คนที่ผมเกี่ยวข้องด้วย...มีแค่นี้เอง

จะมีอีกคนก็แต่...เขาคนนั้น

คนที่สูงเกินกว่าผมจะเอื้อมถึง ที่คงไม่ลดตัวลงมา

ไม่มามั่วสุมอยู่กับคนหลอกลวงแบบผมหรอก

ใบหน้าคมเงยขึ้น ก่อนที่นัยน์ตาสองสีจะสังเกตถึงเส้นทางที่คุ้นเคย เส้นทางที่เขาเคยเดินผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง

เส้นทางนี้...ไปบ้านของวองโกเล่ได้สินะ...?

ร่างสูงลุกขึ้นจากม้านั่งก่อนจะสาวเท้าไปตามทาง ทั้งที่ไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะไปหา หากร่างกายกลับไวกว่าความคิดเสียอีก

นัยน์ตาสองสีเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนร้านค้าตามทาง

เกือบเที่ยงคืนแล้ว...

ไม่ได้เจอนานแค่ไหนแล้วนะ...วองโกเล่...

ดึกๆ แบบนี้...ถ้าจะแวะไปเงียบๆ คงดีกว่าไปปลุกสินะ

“...หือ?”ร่างสูงส่งเสียงออกมานิดหนึ่งอย่างสงสัย เขารู้ว่าการแอบเข้าห้องคนอื่นเขาแบบนี้ควรจะเงียบเข้าไว้ไม่ให้เจ้าของห้องรู้ตัว แต่นี่มัน...

ร่างเล็กยังคงอยู่ในชุดไปรเวท เจ้าตัวนั่งพิงโต๊ะอยู่ทั้งๆ หลับไปแล้วเรียบร้อย

มันอะไรกัน...?

มุคุโร่ปิดหน้าต่างที่ตนเพิ่งจะใช้เป็นประตูเข้ามา ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้ พลันนัยน์ตาคมก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ 

ช็อกโกแลตแท่งหนึ่งกับแผ่นกระดาษ...? 

‘ 9 มิถุนายน

ถึง...มุคุโร่ 

นี่ฉันเขียนบ้าอะไรอยู่นะ...?

เหมือนเขียนให้ตัวเองอ่านเองชอบกล...

ก็รู้ว่านายไม่มาหาฉันแน่ๆแต่...วันนี้วันเกิดนายนี่นะ

ฉันไม่รู้จะให้อะไรนายดี เพราะงบฉันมันก็ไม่ได้มากมายอะไรเท่าไหร่ ฉันรู้แค่ว่านายชอบช็อกโกแลตแค่นั้น แต่ไอ้ช็อกโกแลตที่ว่านายคิดว่ามันมีน้อยนักหรือไง?

นายไม่เคยบอกฉันว่านายชอบแบบไหน ฉันซื้อแบบนี้มาให้ไม่ชอบยังไงก็ขอโทษด้วยนะ

ฉันไม่รู้ว่านายอยู่ไหน จะเอาของไปให้นายยังไง...ตอนที่ฉันซื้อมาก็ไม่ได้นึกเหมือนกัน แย่จัง เงินฉันหมดเพราะนายคนเดียวเลยนะ มุคุโร่ มันจะกลายเป็นซื้อของมาเปล่าประโยชน์อีกแล้วเหรอเนี่ย วาเลนไทน์คราวนั้นก็ทีแล้ว...

เอาเถอะ ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะ

ฉันมันพวกพูดไม่เก่งด้วยสิ ไม่รู้จะอวยพรอะไรดี

ที่สำคัญ นายจะได้อ่านจดหมายนี่รึเปล่ายังไม่รู้เลย...นี่ฉันชักจะบ้าขึ้นไปทุกวันแล้วใช่มั้ยเนี่ย

สึนะ

ปล. ถ้าว่างๆ วันไหนนายมาหาฉันบ้างสิ...หรือนายอยู่ในคุกน่ะ? ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เจ้ารีบอร์นไม่ยอมบอกข่าวเรื่องของพวกนายให้ฉันเลย

ปล. 2 ช่วงนี้ถ้าหมอกลงบ้างก็ดีสินะ...คิดถึงจัง... ’ 

วองโกเล่...รู้ได้ยังไงครับว่าผมเกิดวันนี้...?

แล้วคุณรู้ได้ยังไงครับว่าสิ่งที่ผมชอบคืออะไร...?

ท้องฟ้า...แคร์สิ่งที่อยู่เบื้องล่างขนาดนี้เชียวหรือ... 

มือใหญ่เอื้อมไปหยิบช็อกโกแลตบนโต๊ะขึ้นมามองเป็นเพียงขนมหวานยี่ห้อถูกๆ ที่หาซื้อที่ไหนก็ได้..

แต่...ความรู้สึกที่ให้มาพร้อมกัน...

จะหาซื้อได้ที่ไหนอีกนะ...?

คิดถึงสายหมอกหรือครับ...

ผมล่ะนึกว่าคุณมีความสุขดีที่ไม่มีสายหมอกซะอีก

...แต่ถ้าเป็นแบบนี้...ผมก็ไม่รังเกียจหรอกนะ...

มุคุโร่หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาเขียนบางสิ่งแล้วยัดกระดาษแผ่นนั้นใส่มือเล็ก เขาช้อนร่างบางที่เปรียบดังท้องนภาขึ้นก่อนจะพาไปวางลงบนเตียง ผ้าห่มผืนหนาถูกหยิบขึ้นมาคลุม

ใบหน้าคมโน้มลงสัมผัสหน้าผากมนแผ่วเบา 

ท้องฟ้าช่างยิ่งใหญ่...

ทำให้สายหมอกเข้าใจ ว่าการเกิดมาไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น...

การชำระล้างของคุณ...สำเร็จแล้วล่ะครับ

‘ ขอบคุณสำหรับของขวัญครับวองโกเล่

ไว้วันหลัง ผมจะมาหาคุณอีกก็แล้วกัน 

PS. Ti amo ครับ

ถ้าคุณแปลภาษาอิตาลีไม่ออก ให้สายลมเพื่อนคุณช่วยแปลให้ก็ได้ครับ

แล้วผมจะเก็บคำนี้ไว้ให้คุณคนเดียว...รอวันที่คุณจะตอบรับผมนะครับ...วองโกเล่ ’ 

------------------------------------------------------------

ไม่แน่ ถ้าฟลุกอาจมีภาคต่อ...

*เผ่น*