+[ The.wolF ]+

แปะ...

“เฮ้ย ฝนตกอีกแล้วว่ะ” 

“น่าเบื่อชะมัด” 

เสียงบ่นระงมดังไปทั่วโรงเรียนเมื่อหยาดน้ำใสเริ่มหยดลงมาจากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆ นัยน์ตาหลายคู่เงยมองฟากฟ้า ก่อนจะพากันหลบเข้าที่ร่ม

หลายคนมองหน้ากันเองแล้วตัดสินใจเดินกลับห้องพัก ช่วงเวลาเย็นย่ำเช่นนี้ไม่มีใครอยากนั่งดูฝนเรื่อยเปื่อยในห้องเรียนเงียบเหงา ที่อีกไม่นานอาจารย์ก็จะมาล็อกห้องเรียนแต่ละห้องและไล่นักเรียนที่เหลืออยู่ให้กลับห้องพัก

.

.

.

“ซาเนโกะ รายงานนี่ไว้ทำพรุ่งนี้ก็ได้มั้ง” เด็กสาวผมสีน้ำตาลเอ่ยบอกเพื่อน พลางเบือนนัยน์ตาสีหยกมองไปนอกบานหน้าต่าง “ฝนตกแล้วด้วย”

“เอางั้นเหรอ?” โอโซระ ซาเนโกะ หันไปมองนอกหน้าต่างตามเพื่อน หยาดน้ำฝนกำลังกระหน่ำลงมาจริงๆ อย่างที่บอก เธอหันไปมองสถานที่รอบๆ โรงอาหารที่เธออยู่แทบจะร้างผู้คนอยู่แล้ว

ซาเนโกะปิดสมุดรายงานลง เธอควรจะทำอย่างที่เพื่อนสาวบอก คือหยุดทำงานและกลับห้องพักซะตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าที่จะให้อาจารย์เดินมาไล่เธอกลับห้อง

แต่จู่ๆ เธอก็นึกไปถึงการแข่งขันบาสเก็ตบอลระหว่างห้องที่จะมีถึงในไม่ช้านี้

“นี่ วารุมิ”

“หืม...?” เจ้าของชื่อหันมาถามพลางหยิบกระดาษรายงานทั้งหมดใส่แฟ้ม “อะไรเหรอ?”

“เขามีแข่งบาสกันวันไหนน่ะ?”

“ไม่รู้สิ” ไอซาว่า วารุมิ ยักไหล่น้อยๆ “ชินบอกว่าอีกไม่นานก็แข่งแล้ว แต่ฝนตกแบบนี้ใครจะไปซ้อมได้นะ? ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน”

“งั้นเหรอ” ซาเนโกะยกมือขึ้นเท้าคาง “ห้องเราใครลงแข่งบ้างน่ะ?”

“อันนี้ฉันไม่รู้แฮะ ที่แน่ๆ มีชินกับเซจิโร่แน่นอน ลองเก็บไปถามพวกผู้ชายดูสิ”

“จะกลับห้องแล้วเหรอ?” ซาเนโกะถามอีกครั้งเมื่อเห็นวารุมิลุกขึ้นยืนแล้วกางร่ม นัยน์ตาสีหยกของอีกฝ่ายหันกลับมามองอย่างสงสัย

“อื้อ ก็ใช่น่ะสิ แล้วเธอ...?”

ซาเนโกะเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

ภาพเลือนรางของสนามบาสเก็ตบอลที่อยู่ไกลออกไปปรากฏขึ้นมาท่ามกลางสายฝน...

"...เดี๋ยวฉันค่อยตามไปละกัน” 

----------

“เฮ้ย เซจิโร่ พอได้แล้วมั้ง?”

ลูกบาสสีส้มขมุกขมัวตกกระทบพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเด้งกลับเข้าไปสู่มือแกร่ง นัยน์ตาสีทองของคนถูกเรียกเบือนหันไปมอง

“...แกกลับไปก่อนก็ได้”

ฮาตะ เซจิโร่ เอ่ยเรียบๆ พลางยกมือขึ้นปาดน้ำฝนที่ไหลเข้าตา เส้นผมตัดสั้นสีดำสนิทลู่ลงตามแรงโน้มถ่วงโลก คำตอบที่ได้รับเล่นเอาคนถามถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ

“ถามจริง แกจะซ้อมไปถึงไหนวะ” คิคุโมโตะ ชิน ถามอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะรู้สึกอยากให้ร่มคันนี้ไม่ใช่ร่มพลาสติกใสขึ้นมาในบัดดล จะได้เอามากันหน้าแทนกันฝน เพื่อหลบสายตาไอ้คนที่กำลังมองมาตาขวางอยู่นี่!!

อย่ามองกันงั้นเด้ไอ้เซจิโร่!! มันทำฉันแอบปอดนะเว้ย!!!

“อ่า...เซจิโร่ นายช่วยปรับสีหน้านี้สสส นึงนะ โอเค้? ปรับสายตาด้วย ไม่เกี่ยวกับสายตาสั้นสายตายาว มันคนละเรื่องกัน แต่ฉันจะบอกว่า สายตาแกตอนที่มองมานี่น่ากลัวเป็นบ้าเลยว่ะ ขนาดแกยืนอยู่กลางสนาม ฉันยืนอยู่ตั้งข้างสนาม ไกลขนาดนี้ฉันเห็นยังหวั่นเลยวุ้ย”

“...เรอะ?”

คิ้วเข้มของเซจิโร่เลิกขึ้นนิด เขาเริ่มเดาะลูกบาสกับพื้นอีกครั้ง เสียงลูกบาสกระทบกับพื้นเริ่มดังแข่งกับเสียงฝนที่เทลงมายังกับฟ้ารั่ว

ชินเกาหัวแกรกๆ

“นี่แกไม่รู้ตัวเลยเรอะว่าสายตาแกมันจิก ‘ชิ้ง’ ขนาดไหน?”

เซจิโร่เริ่มงง “หา?”

“เอ่อ...ไม่เข้าใจเรอะ? เอาเหอะ ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าไอ้คำว่าชิ้งนั่นจะมีคนเข้าใจ คราวหลังจะลองหาคำอธิบายดู แต่นั่นมันคนละเรื่องกัน เอาไว้ก่อน เอาเป็นว่าสายตาแกตอนนี้น่ากลัวโคตรเลยละกัน”

“...เรอะ?”

ดูมันถาม...นี่ไม่ได้รู้ตัวเลยใช่มั้ยเนี่ย!?!

ชินโคลงหัว “คราวหน้าคราวหลังแกลองปรับสีหน้าให้มันเป็นมิตรขึ้นหน่อยก็ดีนะ? ไอ้ฉันน่ะเข้าใจว่าทั้งห้องเรามันก็รู้กันอยู่ว่าแกหน้าดุแบบนี้เป็นปกติ แต่มันแอบโหดว่ะ แล้วแบบนี้ใครเจอใครเขาก็กลัวกันทั้งนั้นแหละ อ๊ะ แต่ยกเว้นพวกห้องเรา ห้องเรามันบ้าอยู่แล้ว”

เซจิโร่เดาะลูกบาส นัยน์ตาสีทองเงยขึ้นมองอีกฝ่าย

“แกก็บ้าว่ะ”

“อ่ะน่า ไม่ต้องย้ำ รู้ว่าบ้า ไม่บ้าก็คงพล่ามยาวแบบนี้ไม่ได้ เอาเถอะ มันคนละเรื่องกัน ว่าแต่แกก็บ้าเว้ย เล่นมาซ้อมบาสกลางฝน ไม่กลัวเป็นหวัดรึไง?”

“...ทำบ่อยน่ะ” เซจิโร่ยักไหล่ ก่อนจะวิ่งพาลูกบาสไปจับยัดใส่ห่วงอย่างง่ายดาย ทุกฝีก้าวที่ออกวิ่งดูเหมือนจะมั่นใจ ว่าต่อให้น้ำนองพื้นกว่านี้แค่ไหน เขาก็ไม่มีทางล้ม

แล้วมันก็ไม่ล้มจริงๆ

“เออๆๆ ฉันไม่ขัดแกละ” ชินยกมือยอมแพ้ เขาอยากจะปล่อยร่มออกมาวางกับพื้นแล้วก้มลงกราบไอ้นี่ซะด้วยซ้ำในความบ้าของมัน “เอางี้ละกัน แกอยากซ้อมก็ซ้อมไป ฉันกลับห้องก่อนล่ะ”

“เออ” ร่างสูงส่งเสียงตอบไปยังงั้นเอง เพราะสายตายังจับจ้องอยู่ที่ลูกบอลสีส้ม

ชินส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

----------

หลายสิบครั้งที่ลูกบาสลอดผ่านห่วงตาข่าย

หยาดฝนยังคงเทลงมาจากฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย แม้จำนวนเม็ดฝนและขนาดจะเริ่มเบาบางลงไปบ้างก็ตาม

เด็กหนุ่มร่างสูงยังคงยืนอยู่กลางสนามบาส

สนามบาสกลางแจ้งไม่ใช่ห้องเรียน ไม่มีประตูไว้ให้ล็อก จึงไม่มีใครมาไล่หรือแม้แต่จะสนใจ

นัยน์ตาสีทองหรี่ลง พลางกะระยะจากจุดที่ยืนไปถึงห่วงด้านบน

...กี่ครั้งแล้วนะ ที่พยายามจะพาลูกบาสลูกนี้ผ่านห่วงห่วงนั้นไป...

เขายกลูกบาสขึ้นเหนือหัว

นัยน์ตาเรียวหรี่ลงอีกครั้งหนึ่ง

...ก่อนที่มือแกร่งจะขว้างลูกบาสทิ้งไปอีกฟากของสนาม ตรงข้ามกับทิศทางที่เล็งไว้แต่แรก

ถ้าอย่างอื่นมันเข้าเป้าได้อย่างลูกบาสที่ลงห่วง...ก็ดีสินะ...

----------

"เซจิโร่?” 

เสียงแปลกปลอมเสียงหนึ่งดังขึ้นแข่งกับเสียงฝนและเสียงลูกบาส เรียกให้เซจิโร่ต้องเหลียวกลับไปมองอย่างสงสัย

“เธอ...”

นัยน์ตาสีทองของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง เมื่อเห็นเด็กสาวคนหนึ่งก้มลงเก็บลูกบาสที่กลิ้งอยู่บนพื้นอย่างทุลักทุเล เพราะในมืออีกข้างถือร่มสีอ่อนเอาไว้เพื่อกันสายฝนที่เทลงมาจากฟ้า

เซจิโร่เดินมาฉวยลูกบาสที่อยู่บนพื้นขึ้นมา

“ยังไม่กลับอีกเหรอ โอโซระ”

“ซาเนโกะย่ะ” เด็กสาวร่างบางทำแก้มป่องเหมือนเด็กๆ ที่กำลังไม่พอใจ ใบหน้าเรียบเฉยของเซจิโร่เริ่มประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างนึกขัน

“ไม่ชอบให้เรียกนามสกุลเรอะ?”

“ไม่ชอบ” ซาเนโกะส่ายหัวดิ๊ก “ไม่รู้สินะ แต่พวกเราก็อยู่ด้วยกันมาตั้งสามปี น่าจะเรียกชื่อจริงกันได้แล้วนะ...จริงมั้ย?”

“...งั้นก็ได้” เซจิโร่เอ่ยตอบรับ ก่อนที่จะเดาะลูกบาสลงกับพื้น ส่งผลให้น้ำที่เจิ่งนองอยู่กระเด็นไปโดนกับคนข้างๆ ที่รีบกระเด้งตัวหลบทันที

“โทษที เลอะรึเปล่า?”

“เลอะสิ!” สาวเจ้าวี้ดเสียงเข้าให้ เซจิโร่เลิกคิ้วนิดก่อนจะเบือนสายตามองตามนิ้วของเด็กสาวที่ชี้ไป คราวนี้ร่างสูงกว่าถึงกับหลุดขำ

“อ...อะไร ไม่ขำนะ! น้ำมันสกปรกรู้รึเปล่า!!” เด็กสาวร้องประท้วงพลางชี้หน้าตนเองที่มีรอยน้ำเปรอะเปื้อนที่แก้ม

“นิดหน่อยน่ะ มันไม่ทำให้หน้าเธอแย่ลงหรอก” เซจิโร่ว่าพลางล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกง “...เพราะก็ใช่ว่าจะสวย?”

“...ใจร้าย” ซาเนโกะบ่นงุ้งงิ้ง แต่ก็ปล่อยให้อีกฝ่ายเช็ดหน้าให้ไม่ได้ขัดขืนอะไร

แหม...ก็เพื่อนกันนี่...ใช่มั้ย? ใช่มั้ย?? 

“เอ้า เป็นอะไรไปอีก โดนน้ำนิดหน่อยไข้ขึ้นเรอะ” เสียงห้าวกระตุกคิ้วเรียวให้ขมวดมุ่น

“ไม่ใช่ซะหน่อย” ซาเนโกะทำหน้ามุ่ย “แค่รู้สึกว่า...ผ้ามันชื้นจัง? ยืนตากฝนนานจนเปียกทะลุกระเป๋าเลยเหรอ?”

“หืม...” ร่างสูงกว่าเลิกคิ้วสูงขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะผละมือออกจากใบหน้าหวาน...ไม่เห็นชื้นสักหน่อย...หรือเพราะมือเขามันเปียกอยู่แล้วจนไม่รู้สึกกันแน่นะ?

“นี่ เข้ามาในร่มเถอะ” ซาเนโกะเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วง “ตากฝนนานๆ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก”

“ช่างเถอะ ฉันตากจนชินซะแล้ว” เซจิโร่ยักไหล่ เอ่ยตอบคำถามแบบเดียวกับที่ตอบชินไป แต่ประเด็นคือซาเนโกะไม่เหมือนกับชินน่ะสิ...

“ถึงจะชินแล้ว แต่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสที่จะไม่สบายนี่?” 

น้ำเสียงเป็นห่วง...

นัยน์ตาสีฟ้าใสฉายประกายบางอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็น

ห่วง...

ห่วงเหรอ...

ไม่ได้เห็นใครทำท่าเป็นห่วงเขาจริงๆ แบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ...

ตอบรับความเป็นห่วงของคนอื่น...สักนิดก็ไม่เสียหายอะไรหรอก...ใช่มั้ย...?

เซจิโร่ขยับรอยยิ้มบาง

“...เอางั้นก็ได้...ซาเนโกะ” 

.

.

.

ลูกบอลสีส้มมอมแมมกลิ้งอยู่ใต้แป้นบาส

ห่วงตาข่ายเปรอะเปื้อนน้ำจากพื้น บ่งบอกถึงการที่ลูกบาสได้ลอดผ่านมันไปแล้วหลายต่อหลายครั้งอย่างแม่นยำ

ภาพคนสองคนใต้ร่มคันเดียวเดินกลับห้องพักดูเลือนรางลงทุกขณะที่เดินห่างออกไป

เมื่อไม่นานมานี้...ที่นี่ได้เกิดรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้นหลายครั้ง...

เขาไม่ใช่คนยิ้มยาก เพียงแต่เรื่องที่ทำให้เขายิ้มออกมาได้โดยไม่รู้ตัว...มีน้อยนัก...

เป็นรอยยิ้ม...เช่นเดียวกับรอยยิ้มยินดี ที่เกิดขึ้นยามลูกบาสลอดผ่านห่วงตามอย่างที่ใจหวัง

หากครานี้อาจดูมีความสุขกว่าครั้งก่อนๆ

ก็ในเมื่อลูกบาสของเขา...เข้าเป้าที่ต้องการเรียบร้อยแล้วนี่นา...?

-----END-----