+[ The.wolF ]+

US*TG Original fiction :: Repeat II

Author: The.wolF ; Rate: PG-13?

“...ทำซ้ำ...อีกรอบได้มั้ยวะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย...?”

คำขอเรียบง่าย แต่เล่นเอาคนฟังอึ้ง 

ได้แต่นั่งนิ่ง

นั่งนาน

นานจนคนขอชักจะหงุดหงิด 

ก่อนที่จะจัดการเปลี่ยนจากคำขอเป็นคำสั่ง 

“บอกให้ทำซ้ำไง! ไม่ได้ยินเรอะ!?” 

อึ้งหนักกว่าเก่า

ก่อนที่จะได้อึ้งถึงขั้นทำอะไรไม่ถูก อึ้งจนเกือบลืมหายใจ...

...เมื่อริมฝีปากของร่างบางแนบเข้ามา...

โทยะเบิกตากว้าง ตั้งรับไม่ทันเลยเซไปจนแผ่นหลังแกร่งชนผนังเตียง เขากะพริบตาปริบๆ แว่นกรอบเหลี่ยมตกอยู่บนหมอนข้างๆ แขนบางโอบอยู่รอบคอเขา

นัยน์ตาสีเทาอ่อนปรือลง สัมผัสที่ได้รับแม้คนเริ่มจะเป็นอีกฝ่าย แต่เขากลับรู้ดีถึงความไม่มั่นใจโทยะจับใบหน้าหวานให้ผละออกนิดหนึ่ง

“ไม่เคย...จูบใครมาก่อนหรือไง...?”

คำถามที่เรียกสีเลือดให้ปรากฏบนใบหน้าของคนตอบ โกคุอิพยักหน้าน้อยๆ

“...สอนให้มั้ย?”

โกคุอิยิ้ม

“ก็เอาสิ?” 

----------

“...พอ...พอแล้ว...”

เสียงหวานหอบหนักๆ พร้อมกับเบือนใบหน้าหนีไปทางอื่น โทยะเบ้หน้า

“อีกหน่อยสิ”

“หลายหน่อยแล้วแก” โกคุอิแยกเขี้ยวทั้งๆ ที่ยังหอบหายใจ แต่ไม่วายคนตัวสูงกว่าก็แนบริมฝีปากลงมาอีกทีจนได้

“ฉัน...บอกให้พอไง...” โกคุอิพึมพำออกมาอย่างยากเย็น

“...อีกนิดนึง...น่า...”

...

“ไม่เอาแล้ว!”

โกคุอิรีบดันร่างแกร่งให้ออกห่าง แม้ในใจลึกๆ จะแอบเสียดายกับสัมผัสที่เกือบเผลอไผลไปเมื่อสักครู่ แต่ก็นั้นแหละ จะเสียดายทำไมฟระ!? ก็เพิ่งจะได้รับสัมผัสแบบเต็มๆ มาตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว!! บ้าเอ๊ยยยยย!!!

โกคุอิสบถขรมออกมาอย่างคนมีสมบัติผู้ดีเพียบพร้อมตกต่ำติดดิน ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่ ดูเหมือนเจ้าตัวกำลังต้องการอากาศหายใจอย่างเร่งด่วนจนลืมที่จะลุกหนีร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงสัมผัสร้อนผ่าวปรากฏขึ้นที่ข้างใบหู

“พูดไม่เพราะเลยพี่ชาย เนี่ยเหรอสิ่งที่คนเขาทำกันหลังจูบกันน่ะ?”

นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง

ก่อนจะประจักษ์ว่าแขนแกร่งทั้งสองข้างของอีกฝ่ายกำลังโอบเขาให้เข้าไปใกล้ พร้อมกับใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงครึ่งคืบ

“ทำบ้าอะไรของแกวะ!?!”

ฝ่าเท้างามๆ ประเคนถีบเข้าให้กลางลำตัวไอ้คนฉวยโอกาสจนคนโดนประทุษร้ายกระเด็นตกจากเตียง เส้นเลือดที่ขมับของโกคุอิกำลังเต้นตุบๆ

“อะไรอีกล่ะ เจ็บนะเว้ย!!” โทยะร้องประท้วงลั่น

ไอ้จูบน่ะ พอว่า...

แต่...

“มือแกจะกรุณาอยู่นิ่งๆ ไม่เป็นรึไงวะไอ้เลวเอ๊ยยยย!!!” 

ว่าแล้วก็กระโดดลงจากเตียงไปขึ้นคร่อมแล้วรัวหมัดซ้ายแย็บขวา ต่อยแรงเท่าที่จะทำได้เพราะรู้เจตนาของคนเป็นเพื่อนดีว่ามันกะจะทำอะไรเมื่อสักครู่นี้

หืม...เพื่อน...? 

“โธ่เว้ยยยยย!!!”

คาวาสึเอะ โกคุอิ สบถลั่น ก่อนจะรัวหมัดใส่ร่างสูงกว่าที่พยายามปัดป้องตัวเองให้พ้นจากการถูกทำร้าย โทยะเบี่ยงหัวหลบซ้ายหลบขวา พยายามบ่ายเบี่ยงหลบหลีกเท่าที่ทำได้

“เป็นอะไรของแก ของขึ้นเรอะ!?”

“แกนั่นแหละตัวปัญหา!!!”

มันตอบไปก็ต่อยไป จนโทยะที่จะเถียงไม่รู้จะหาจังหวะเถียงตอนไหน จนในที่สุดก็ชักจะทนไม่ไหว...

โครม!!

โทยะถีบเปรี้ยงเข้าให้ ไม่ใส่ใจว่าร่างบอบบางนั้นจะเจ็บแค่ไหน เพราะเห็นมันตัวบางๆ แบบนี้มันอึดถึกทนนานยิ่งกว่าเขาซะอีก! โกคุอิเซหงายหลังลงไปกองกับพื้น พร้อมกับร่างสูงกว่าที่ตามไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ยยย แล้วแกจะคร่อมฉันทำบ้าอะไรวะ!?!”

โกคุอิร้องประท้วงลั่น แต่ไอ้คนตอบก็ยังยิ้มร่าอย่างน่าหมั่นไส้และน่าเอาฝ่าพระบาทไปประทับบนหน้ามัน เสียแต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เอื้ออำนวย เลยได้แต่ดิ้นขัดขืนสุดชีวิต

“ปล่อยฉันนะเว้ยยยยยย”

ร่างเล็กดิ้นพราดๆ จนโทยะเบ้หน้า

ดิ้นมากๆ คนจับก็เหนื่อยรู้เปล่า...

คิดแล้วก็มองซ้ายมองขวาไปตามพื้นห้องสีอ่อน ยังไงเขากับมันก็เป็นผู้ชาย และห้องพักของพวกเขาก็ใช่ว่าจะเรียบร้อย มันต้องมีอะไรสักอย่างบนพื้นห้องที่ใช้ได้สิวะ!!

นัยน์ตาสีเทาอ่อนหรี่ลงเมื่อเห็นอะไรบางอย่างไม่ห่าง เพราะแว่นก็ไม่ได้ใส่เลยส่งผลให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจนเท่าที่ควร ถึงสายตาเขาจะสั้นเพียงนิดเดียวก็เถอะ แต่ถึงจะไม่ชัด ไอ้สิ่งที่เขาเห็นนั่น...

มือแกร่งรวบข้อมือบางทั้งสองข้างให้ติดกันแล้วจับไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวนัยน์ตากลมสีน้ำตาลของร่างเล็กเบิกกว้าง

“เฮ้ยยย!! จะทำอะไรฟระไอ้วิปริตตตตต --- !!!”

ปากว่างนักก็ร้องได้ร้องไป โกคุอิพยายามจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ ที่ตอนนี้สิ่งที่พันธนาการเขาไว้ไม่ใช่มือใหญ่คู่นั้นอีกแล้ว แต่เป็นเนกไทสีม่วงอ่อนของโรงเรียน!

โกคุอิกัดฟันกรอด

...เนกไท!! ของเขาหรือของมันก็ไม่รู้ล่ะ เพราะต่างคนกลับถึงห้องก็ต่างถอดเนกไททิ้งลงพื้นทั้งคู่ โว้ยยย คราวหน้าคราวหลังตรูจะไม่ซกมกอีกแล้วเว้ย!!

โทยะผิวปากฮัมเพลงอย่างน่าหมั่นไส้ หลังจากเอาเนกไทพันข้อมือเล็กเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนายังไม่พอ ยังอุตส่าห์หยิบปลายเนกไทอีกด้านไปผูกไว้กับขาเตียง

“ไง? คราวนี้หนีไม่ได้แล้วสิ?”

ร่างบางนึกอยากร้องไห้ขึ้นมาตะหงิดๆ

...ใครก็ได้มาเอาไอ้หื่นตรงหน้านี่ออกไปจากเขาที...!! 

“เดี๋ยว!! ย...หยุดนะไอ้บ้า!! ไอ้...ไอ้...ฉันบอกให้หยุดไงโว้ยยยย!!!”

“แกไม่ชอบ?”

“ชอบสิวะ เฮ้ย! จะบ้าเรอะ!! ปล่อยฉันซะทีสิฟระ!!!”

“ชอบแล้วจะให้ปล่อยเพื่อ?” มันยังกวนประสาท

“เพื่อ...สลายม็อบมั้งไอ้เวร!!! แกจะถามทำป๊ะอะไรฟระ ฉันบอกให้ปล่อยก็ปล่อยเซ่!!”

โทยะเบ้หน้า

ปากมันเสียจนน่าลงโทษซะให้เข็ดจริงๆ...แต่มันก็แน่ว่าปากเขาก็เสียพอๆ กับมัน ขืนลงโทษไปโดนมันด่าสวนกลับมาแน่ๆ เหตุผลอ้างไม่ขึ้น เอาไงดีว้า---

...มาต่อยกันเลยมา...

ชักคันปากอยากพูดคำนี้ขึ้นมาตะหงิดๆ ทำให้รู้เลยว่าหัวสมองมันเปี่ยมไปด้วยความโรแมนติกจริงๆ!! พระเจ้าจ๊อดดดด!!!

คิ้วเข้มขมวดเข้าเมื่อเสียงร้องประท้วงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

“โว้ยยย หนวกหู ถ้าร้องอีกฉันเอาจริงแล้วนะเฟ้ย!”

ขู่ได้ผล เพราะริมฝีปากของร่างบางเม้มสนิททันทีอย่างว่าง่ายเมื่อได้ยิน เขาขมวดคิ้วอีกครั้งเมื่อคนด้านล่างกำลังสั่นงกๆ...เฮ่ย กลัวเรอะ?

“เอ่อ...เฮ้?”

เขาส่งเสียงเป็นเชิงเรียก แต่อีกฝ่ายยังก้มหน้านิ่งไม่ยอมเงยขึ้นมอง

ก่อนที่เสียงแผ่วๆ จะดังขึ้นมา

"...ใจร้าย..."

“ห...หา??” คนถูกประนามกะพริบตาปริบๆ อย่างงงๆ

“ใจร้าย...ใจร้ายที่สุดเลย ฉันไม่เคยห้ามแก แกจะทำอะไรฉันฉันยินดีทั้งนั้นแกไม่รู้หรือไง” ร่างเล็กกว่าช้อนสายตาขึ้นมอง น้ำเสียงตัดพ้อ “แต่ฉันขอ...ให้แกแก้มัดฉัน...แค่นี้นายกลับ...”

“โกคุอิ...” โทยะพึมพำชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา แต่เจ้าของชื่อกลับสะบัดหน้าหนี

“ทำไมนายไม่ยอมแก้มัดฉัน นายกลัวฉันหนีเหรอ? ฉันจะหนีนายทำไมในเมื่อฉันก็รู้สึกเหมือนนาย ทำไมนายไม่คิดบ้างว่าฉันก็อยากกอดนายเหมือนกัน? บ้าบ้าบ้า ไหนว่ารักฉันไงล่ะ...”

"...นายไม่เชื่อใจฉันเหรอ?"

ร่างสูงกว่ากลืนน้ำลายไม่ลงคอ ขณะจับจ้องไปยังใบหน้าหวาน นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลคู่นั้นกำลังเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา และดูพร้อมจะหยดลงบนแก้มเนียนสีเรื่อได้ทุกเมื่อ

“ฉัน...”เสียงทุ้มต่ำพึมพำเบา โกคุอิมองใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายที่ท่าทางกำลังลำบากใจ

“...ไม่ได้เหรอ?” ร่างเล็กเอ่ยเบาๆ พลางก้มหน้าลง “นายไม่เชื่อฉันสินะ”

“ปละ...เปล่า ไม่ใช่ยังงั้น” โทยะรีบกล่าว ส่งผลให้โกคุอิเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาออดอ้อนมีความหวัง

โทยะกลืนน้ำลาย

เห็นหน้ากันมาเกือบจะครบสี่ปี เขาแทบนับครั้งที่เห็นน้ำตาของคนตรงหน้าได้

นี่ครั้งนี้...เขาเป็นคนผิดใช่ไหม...?

เขาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอื้อมมือไปแก้พันธนาการที่ข้อมือบาง เขาเหลือบเห็นรอยยิ้มบางน่ารักปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานของอีกฝ่าย

โกคุอิเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา ชวนให้หัวใจกระตุกเล่นๆ

“โทยะ...”

“ห...หืม?”

“ฉันไม่แปลกใจแล้วโว้ยทำไมแกถึงได้คะแนนสอบต่ำนัก ไอ้โง่เอ๊ยยย --- !!!”

มันตะโกนด่าใส่แล้วก็เอามือที่เพิ่งเป็นอิสระต่อยโครมเข้าให้กลางหน้าหล่อๆ ของเพื่อนสนิทที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นในไม่ช้านี้ เสร็จแล้วร่างเล็กที่แรงไม่เล็กตามตัวก็ถีบเข้ากลางท้อง จนคนที่คร่อมอยู่ด้านบนถึงกับเซพรืดหงายไปกองกับพื้นห้อง

นัยน์ตาสีเทาอ่อนเบิกกว้าง

หัวสมองน้อยๆ เริ่มหมุนติ้ว

...

มันหลอกเขา!!! 

โอ้พระเจ้า เขาไม่น่าไปหลงเชื่อไอ้น้ำตานั่นเลยให้ตายเถอะ!!

มันไปเอาวิชาบีบน้ำตาแบบนี้มาจากไหนฟะ ใครสอนมัน ถ้าเขารู้เขาจะตามไปฆ่าล้างให้ตายกันไปข้าง ฟอร์มเขายิ่งไม่ค่อยมีอยู่ ยิ่งเจอแบบนี้มันยิ่งตกต่ำทะลุดินเลยนะเฮ้ย!!!

“แก๊ ----- - !!” เขาขบฟันกรอด

“ทำไม? อะร้ายย~ ทำไมทำหน้าแบบนั้น~” ไอ้ตัวดีที่เผ่นแน่บขึ้นเตียงตัวเองที่อยู่ริมสุดห้องหันมาส่งเสียงถามอย่างน่าเอาอวัยวะเบื้องล่างไปประทับบนหน้ามันเป็นยิ่งนัก

โทยะกัดฟันกรอดๆ พลางลุกขึ้นยืน ก่อนที่ขายาวๆ จะสาวมาตามทาง ร่างเล็กเริ่มเห็นลางไม่ดี รีบหยิบหมอนใบใหญ่ข้างตัวขึ้นมากอดไว้เป็นเครื่องป้องกัน

แต่อย่างว่า หมอนคงไม่ใช่เครื่องป้องกันที่ดีนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่อีกฝ่ายชิงมันออกจากมือเขาแล้วเขวี้ยงทิ้งไปอีกฟากของห้อง

โกคุอิตัวสั่นงกๆ เผื่อว่าลูกอ้อนจะช่วยให้เขาหลุดรอดจากไอ้คนตรงหน้าได้ แต่ดูท่าคราวนี้จะไม่สำเร็จ เมื่อร่างสูงเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนชิด

รอยยิ้มแบบผู้เหนือกว่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย...

.

.

.

“อ้าว โทยะ ไปทำอะไรมาน่ะ?”

ชิชิกิ มาโมริ เอ่ยถามเพื่อนหนุ่มที่กำลังนั่งหน้ามุ่ย นัยน์ตาสีเทาอ่อนหลังกรอบแว่นเบือนมองนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจโลกและไม่ใส่ใจจะตอบ

“นี่!!”

มาโมริแทบจะตะโกนกรอกหูเรียก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่สนใจ

“อย่าพยายามเลยว่ะมาโมริ วันนี้ทั้งวันมันไม่ได้ฟังครูสอนด้วยซ้ำ” เสียงของเด็กสาวสวมแว่นดังขึ้น เรียกนัยน์ตาของมาโมริให้หันไปมอง

“หมายความว่า?”

“หมายความว่า...วันนี้มันนอย” โอคามิ เพนชิหัวเราะ พลางตบหลังเด็กหนุ่มผู้ถูกพูดถึงป้าบๆ โทยะหันมาแยกเขี้ยวใส่ นึกเกลียดอาจารย์ขึ้นมายังไงชอบกลที่ดันจับเขานั่งคู่กับยัยโอคามินี่!!

“นอยเรอะ ไปทำอะไรมาล่ะ?” มาโมริถามยิ้มๆ ก่อนจะถืออภิสิทธิ์ไปนั่งบนโต๊ะของโทยะ “แผลเต็มตัวเชียวแก”

“เรื่องของฉันน่า --- -”

มันว่า ก่อนที่จะก้มหน้าซุกกับแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของตัวเอง อันเป็นผลมาจากการทะเลาะกับคนร่วมห้องเมื่อคืน ใครจะเรียกจะถามหรือจะพูดอะไรด้วยก็เงียบไม่หือไม่อือ แถมพอสะกิดมากๆ เข้าก็เงยขึ้นมาทำหน้าเครียดเหมือนโลกกำลังจะแตก

...เป็นอะไรของมัน?

.

.

. 

“แกไม่ได้พูดอะไรไปใช่มั้ย?”

เสียงหวานเอ่ยถามท่ามกลางความมืด ซาคุโร่ โทยะเงยหัวขึ้นจากหมอนนิดหนึ่งแล้วตอบ

“ไม่ได้พูด ก็แกสั่งฉันเองนี่หว่า”

“ก็ดีแล้ว”

แล้วเสียงของอีกฝ่ายก็เงียบไป โทยะพ่นลมหายใจเบาพลางเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลที่อยู่หัวเตียง เขาเอื้อมมือไปตบมันเบาๆ แสงจางๆ บนหน้าจอวาบขึ้นมาพอให้อ่านตัวเลขบนนั้นได้...สี่ทุ่มครึ่งแล้วเรอะ...

โกคุอิไม่ต้องการให้เขาบอกคนอื่นถึงความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไป

ซึ่งเขาเองก็ใช่ว่าอยากจะบอก

...ทั้งเขาทั้งมันพอใจกับสิ่งที่พวกเขายังเป็นในตอนนี้...

โทยะปรือตาลง

แสงจากนาฬิกาที่หัวเตียงมืดลงไปแล้ว

หากวินาทีนั้น เขารู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นๆ บางอย่างจากทางด้านหลังพร้อมกับเสียงหวานที่กระซิบแผ่วเบา

"...ฉันรักแกนะ” 

รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างช่วยไม่ได้

แม้จะเงียบไป แต่เขากลับรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังไม่หลับ...เขายังรู้สึกได้ถึงหัวใจของอีกฝ่ายที่ยังคงเต้นรัว และไม่มีท่าทีว่าจะสงบลง

รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น

รู้สึกได้ถึงใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังซุกกับหลังเขา...ใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าว หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาเอ่ยตอบกลับไป...

“...ถ้าฉันขอให้แกพูดซ้ำ มันจะผิดมั้ยวะ?”

-----END-----