[ori] Prince :: Over and Over #3

posted on 09 Apr 2014 23:23 by wolf-zaa in Fiction, Original directory Fiction
----------
 
 
 
 
Over and Over #3
 
The.wolF
 
Ian Godden x Rixas Eglese ; NC-15
 
>>  Part  01  |  02  |  03 
 
 
Warning!! เรื่องนี้มีส่วนที่เป็น Slash, Yaoi แล้วแต่ศรัทธาจะเรียก ถึงจะคนเขียนเดียวกัน แต่ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับใดๆ กับตัวเรื่องหลักเน้อ แค่สนองนี้ดเราเท่านั้นแหละ (ฮา)
สำหรับเรื่องหลัก หาอ่านได้ที่นี่ค่ะ >>
 
ส่วนฟิคนี้เราก็อปมาจากใน FanPage ของเราเองอีกทีหนึ่ง รวบรวมและเกลาภาษานิดหน่อยให้อ่านกันง่ายๆ เนอะ :)
 
 
 
 
 
 
 

#3


 

ริกซัสทนอยู่ในสภาพนั้นไปได้อีกสามวัน

 

ใบหน้าคมยิ่งโทรมขึ้นทุกวันจากการอดนอน เสียงที่ใช้พูดคุยเวลาทำงานก็ยิ่งฟังกระด้างขึ้น นัยน์เนตรสีฟ้าจางยิ่งดุกร้าวขึ้นเรื่อยๆ จากที่ว่าดุอยู่แล้ว จนไม่มีใครกล้าเอ่ยแย้งอะไรให้ขัดอารมณ์คนพูดอีกเลย

 

เอียนไม่ยุ่งเรื่องนี้ ปล่อยให้เขาจัดการตัวเอง

 

เขาล้ม ริกซัสยอมรับก็ได้ว่ากำลังล้ม แต่เป็นการล้มที่เอียนช่วยอะไรไม่ได้ และมันคงไม่มีวันยื่นมือมาให้เขาจับ

เขารู้ เขารู้

 

เขาต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

เขาต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

เขาต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

แล้วอะไรที่เรียกว่าเหมือนเดิม

 

ตอนนั้น, หัวใจเขาเต้นแบบไหน

 

ตอนนั้น, เขาหายใจยังไง

 

ตอนนั้น, เขาคิดอะไรอยู่

 

เขาไม่รู้เลยว่าเอียนทำได้ยังไง

 

เพราะริกซัสรู้ดีว่าความรักไม่ได้หยุดกันง่ายๆ แล้วเอียนหยุดได้ยังไง มันทำให้สงสัยว่าใครกันแน่ที่เจ็บ

 

แล้วสุดท้าย คนที่บ้าไปเองมีแต่เขาหรือเปล่า

 

ไม่,

 

มันต้องไม่ใช่ความรัก

อย่าให้มันถูกทำลายมากไปกว่านี้ อย่าให้มีใครต้องเจ็บมากไปกว่านี้

 

 

ริกซัสพยายามบอกตัวเองว่าเขาต้องหยุดมันให้ได้

จนกระทั่งวันนั้นที่แคโรไลน์ถามขึ้นมา

 

สั้นๆ

 

"ทรงกลัวอะไรอยู่หรือเพคะ"

 

หล่อนถามอย่างเป็นห่วง ห่วงจริงๆ ไม่ได้เยาะเย้ย แต่ริกซัสไม่ได้ตอบอะไร

เพราะแบบนี้แหละเขาถึงได้เกลียดตัวเองนัก

 

 

ตัวเองที่ขี้ขลาด ตัวเขาเองที่อ่อนแอ

 

"หม่อมฉันเชื่อว่าพระองค์ทรงรู้จักความรักดี... หม่อมฉันเคยเห็นพระองค์ทรงรักใครสักคน พระองค์เองก็ยังไม่ได้ลืมมิใช่หรือเพคะ"

 

ใช่ ก็เพราะเขารู้ดี

เขาถึงรักไม่ได้

 

รักไม่ได้

 

เพราะมันไม่มีวันจบลงด้วยกันได้

 

 

"ทรงทราบดีไม่ใช่หรือเพคะ ว่าถ้าปล่อยมือไปแล้วครั้งหนึ่ง มันจะไม่มีวันหวนกลับมาอีกเลย"

 

 

แล้วไม่ใช่หน้าที่ของเขาหรือที่จะต้องปล่อยมือ

 

ไม่ใช่สิ่งที่เขาทำมาเสมอหรอกหรือ ที่จะเสียเลือด เสียน้ำตา ทำทุกอย่างที่ถูกกำหนดมาตามกฎเกณฑ์ ว่าเชื้อพระวงศ์จะร้องไห้ไม่ได้ อ่อนแอไม่ได้ มีเพื่อนไม่ได้ และล้มลงไม่ได้

แล้วความรัก,

 

เชื้อพระวงศ์จะรักได้หรือเปล่า...

 

ริกซัสสบตากับเจ้าหล่อนชั่ววูบ แคโรไลน์ทำได้เพียงยิ้ม ถอนสายบัวแล้วจากไป

 

 

แต่แคโรไลน์ไม่ได้ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

 

 

"ทรงคิดให้ดีนะเพคะ ว่าพระองค์ทรงต้องการอะไรจากความรัก" เป็นคำสุดท้ายกลั้วเสียงหัวเราะ "หม่อมฉันไม่อยากเห็นพระองค์ต้องพบเจอในสิ่งที่หม่อมฉันเคยผ่านมา"

 

 

เขาต้องการอะไร

 

ริกซัสไม่รู้ แต่หล่อนไปแล้ว

 

เขาต้องการอะไร?

 

ใครสักคนที่เขาปกป้องได้

 

ใครสักคนที่เขาจะไม่มีวันอ่อนแอให้เห็น

 

ความรักแต่ในนาม

 

ตามแบบฉบับของเชื้อพระวงศ์ ตามแบบที่ควรจะเป็น

 

ควรจะเป็น...?

 

ริกซัสชะงัก หัวเราะแล้วซบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างแรง สบถ

 

"ไอ้โง่เอ๊ย..."

 

เขาลืมไปได้ยังไง


กฎระเบียบพวกนั้น เขาไม่สนมาตั้งแต่เริ่มย้อมผมแล้ว

 

ท่าทีแบบอัศวินนั่น เขาก็ไม่คิดจะปฏิบัติตามตั้งแต่ย้ายมาที่เมืองเหนือนี่

 

เขาไม่ได้ต้องการใครสักคนที่เขาปกป้องได้

 

เขาไม่ได้ต้องการใครสักคนที่เขาจะไม่มีวันอ่อนแอให้เห็น

 

 

แล้วเขาต้องการอะไร

 

เขาต้องการอะไร

 

เขาต้องการอะไร...

 

 

ริกซัสหลับตาลง หัวใจเต้นด้วยความเร็วที่คงที่ขึ้น

 

ถึงเขาอาจจะยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนั่นคืออะไร

 

เขาอาจจะยังระบุมันไม่ได้

 

แต่ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร

 

ในเมื่อเขาโยนความถูกต้องทุกอย่างทิ้งไปตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เริ่มหลงรักพี่สะใภ้ของตัวเอง

 

แล้วคนอย่างเขายังจะมีหน้ามาฝืนความรู้สึกให้เป็นไปตามกรอบอีกได้ยังไงกัน

 

 

ไอ้โง่เอ๊ย...

 

 

 

xxxxxxxxxx

 

 

 

 
 
 
ภาคเหนือของธาลัสซาไม่เหมือนภูมิภาคอื่นๆ ของอาณาจักร ตรงที่ไม่ว่าจะเป็นฤดูไหน อากาศยามค่ำคืนจะหนาวเหน็บเสมอ

ห้าวัน หลังจากที่เอียนกลับมาเป็นเหมือนเดิม